مداد سفید

whitepen — Sun, 08 Jul 2007 20:18:44 GMT

سلام و سلام

نامه اي به ناكجا آباد...

whitepen — Tue, 19 Dec 2006 00:30:18 GMT

اين هم مثل تمام سلام هاي بي جواب گذشته حال و آينده وزيد و رفت.

حس خوبي نداره وقتي تو شهرت غريب باشي وقتي كه به گذشتت فكر ميكني يه گاف بزرگ ببيني .

نمي دونم ديگه اين آخرين راهه واسه معزرت خواهي .

خيلي چيز ها منو ياد شما ميندازه ولي وقتي حس ميكنم كه اين همه حس بد دارين نسبت به من خيلي نلراحت ميشم.

واقعا دلتون مي ياد مغرزت خواهي منو رد كنيد؟

الان يه نشونه ديدم كه منو مصمم تر كرد واسه نوشتن اين نامه.اميدوارم.

جنس آدم ها خيلي از هم متفاوته . يكي سفيد سفيد يكي سياه سياه . چه كنتراس بزرگي! ولي با اين هم تفاوت هميشه رنگ سياه و سفيد باهم ميان. از هم جدا نمي شن.

سيد مرتضي راست مي گفت زمان بادي است كه مارا با خود مي برد...

وقتي ياده گذشته ها مي افتم وقتي به سراغ ياداشت هاي يك سال قبل خدودم ميرم منو با خودش مي بره. واقعا چه قدر تغيرات ممكنه اتفاق بيفته . اين همه ؟

من كه فكر مي كنم همه حرف ها و همه حرفام دروغه.انسان هاي عجيبي هستيم. و در مواردي خاص خيلي بامزه.

ياده روز هاي اول . ياد روزهاي آشنايي . وياد روز هاي آخر . همه شون قشنگن.

whitepen — Sun, 12 Nov 2006 06:51:00 GMT

سلام و...

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد.

يه پست طولاني

whitepen — Wed, 04 Oct 2006 21:07:53 GMT

دو سه كلمه براي كسي ي كه خيلي دوس داشتم چيزي بود.
سلام به تو اي سوم شخص مفرد. سلامي بدون جواب مثل تموم سلامهاي ديروزها. عادت شده واسم تموم اين سلام هاي بي جواب. شايد اگه يه روزي

جواب سلامم رو بدي واسم غير منتظره باشه و ناراحت بشم.
امشب داشتم با خودم فكر مي كردم كاشكي تو يه چيزي بودي كه مي تونستم هميشه همراه خودم داشته باشمش. هميشه مي تونسم نگاهت كنم . با فاصله خيلي

كم. خيلي تزديك تر از همه . امشب واسه نوشتن براي تو هم به مشكل برخوردم. مثل همه مشكلات ديگه .
وقتي دارم برات مي نويسم از همون اول ميريزم بهم ، چون وقتي فكر مي كنم وقتي نوشتن تموم بشه ديگه باهات نيستم. خودت كه بهتر مي دوني تنها راه ارتباط

من با تو همين نوشته هاست. البته خودم بهتر ميدونم كه اين نامه ها رو همه مي خونن جز تو.
يادم مي ياد يه دفعه بهت گفته بودم كه من هر موقعه دلم بگيره و بخواهم حرفي بزنم اونو منتشرش ميكنم (البته به نا كجا آباد). حالا به هر جايي. مثلا ميشه

SMS داد به يه شماره تلغني كه اصلا وجود نداره.

خداي مهربون ! حرفي نمي زنم ، مي دونم كه مي دوني خيلي دارم اذيت ميشم. خودت هم مي دوني كه تو شب آرزو ها فقط سكوت كردم ، الان هم هيچي نميگم
هيچي نمگم آخه .

سلام دوستان كه به مداد سفيد سر ميزنيد. ببخشيد كه يه خورده پست هاي مداد سفيد باروني شده.
اگه بخواهيد مي تونم از چيز هاي ديگه واستون حرف بزنم .
من گرافيست هستم . اگه بخواهيد از كار هاي گرافيكي و چيز هاي تو برنامه هاي گرافيكي بلدم واستون بنويسم .
اگه هم بخواهيد از ميتونم از شبكه هاي بين رايانه اي براتون حرف بزنم . چون تحصيلاتم در اين مورد هست.
همه اين حرف ها رو ميزنم اگه بخواهيد از چيز هاي ديگه براتون حرف بزنم .نمي خواهم با اين پست هاي باروني دلگيرتون بكنم.

بي خيال يه داستان مي خواهم براتون بگم.
يكي بود يكي نبود زير گنبد كبود تو يه شهر بزرگ و شلوغ پلوغ كه همه يه مردي تنهازندگي ميكرد.اين مرد قصه ما كفاش بود. زندگي خيلي خوبي داشت .

هميشه هم از زندگيش رازي بود. البته اگه نظر من رو هم بخواهي هم خيلي خوشبخت بود. حالا صبر كنيد واستون بقيه داستان رو تعريف كنم بعدش خودتون

نتيجه گيري كنيد. خوب كجا بوديم . آهان اين مرد كفاش زندگي كاملا يك نواختي داشت . هميشه مي نشست آروم آروم كفاشي مي كرد و به مردم نگاه مي

كرد البته بگم اين مرد هيچي تو زندگيش كم نداشت . چون خودش ميگفت كه وقتي كسي از زندگيش رازيه يعني همه چي داره . البته درست هم مي گفت ها شما

وقتي مي توني خوشبخت ترين آدم روي زمين باشي كه معيارهاتو واسته خوشبختي تغير بدي.
خوب بگذريم.
روزگار گذشت و گذشت تا يه روز بهاري خيلي قشنگ يه اتفاقي افتاد. كه مسير زندگي اين مرد قصه رو عوض كرد.
حالا يه چند روزي واستون پيام هاي بازرگاني مي زارزم تا حالتون جا بياد. و ادامه قصه رو هم يعدا واسطون مي گم.
فعلا خداحافظي است.

بدون عنوان (وقتي كه نويسند براي متنش عنوان نمي تونه پيدا كنه اين جوري ميشه ديگه) شما ببخشيد.

whitepen — Thu, 28 Sep 2006 16:25:15 GMT

سلام . به همه
ماه رمضون هم به همه ناز و ادا اومد. قشنگ ميشه لطافتش رو حس كرد . نمي دونم چرا ميريم ماه رو نگاه كنيم . كافيه چشمامون رو ببنديم و حسش كنيم.
از همين الان داره دلم تنگ مي شه واسه ماه رمضون و واي خداي من .
بي خيال.
اميدوارم كه ماه رمضون ماه خوبي ها باشه. مثل هميشه ماه خوب خدا.
تصميم دارم يه اسباب كشي بكنم و ديگه از اين سرويس هاي ايراني وبلاگ استفاده نكنم . البته فعلا دارم روش فكر مي كنم. يعني دارم رو word press كار مي كنم.
تو اين پست مي خواهم تشكر بكنم از مديريت دو وبلاگ كه واقعا ضحمات زيادي ميكشن (هروله و كاروتيد ). ديگه ما مريدم از بس رفتيم تو وبلاگشون ديدم كه هنوز آپديت نكردن . آخه چرا بچه هاي خوب؟ تشكر مي كنم چون منو دارن به آرزو ديرينه ام مي رسونن.
لطفا‌ بروز كنيد.

lمقدمه اي براي حرف هاي درگوشي:

whitepen — Fri, 22 Sep 2006 19:54:35 GMT

قدمه اي براي حرف هاي درگوشي:
هوا دوباره ابري شد. ولي بازم نمي خواد بارون بباره . شايد از باريدن خسته شده. شايد فكر مي كنه وقتي هميشه نبايد بباره ! شايد اين دفعه مي خواد خودشو نگه داره. اين دفع مثل هميشه نيست. اين دفعه خيلي دلش گرفته . ديگه نمي خوا داد بزنه . ديگه نمي خواد گريه كنه . آخه خيلي خيلي دلش گرفته . من حس مي كنم از تيكه ابري كه دوسش داشته دور شده. شايد اون تيكه ابر باريده و ازش جدا شده و ديگه هم ابر نشده. نمي دونم ولي خدا كنه اينجور نباشه . خدا كنه همه به چيز هاي كه دوس دارن برسن. ولي يادم مي ياد من كه يك دفعه باهاش صحبت كردم گفت من يه عشق اساطيري رو دوس دارم. شايد تجربش نكرده بوده و فقط اسمش رو شنيده بوده كه اين جوري آرزو داشته ..
ولي هر جوري كه بوده دوس ندارم ناراحتي شو ببينم . خداي خوب و مهربون بازم مثل هميشه كمكش كن.

يه لينك .يه نقطه پرتاب.يك لحظه جدا شدن از همه . يه لحظه بودن . يه خواهش
يه آرزو : يه نفس عميق كشيدن.
يه شعر: دلم گرفت آسمون / نمي تونم گريه كنم / شكنجه ميشم از خودم / نمي تونم شكوه كنم
انگاري كوه غصه ها / رو سينه من اومده /آخ داره باورم ميشه / خنده به ما نيومده .

يادادش روزانه

whitepen — Mon, 18 Sep 2006 19:39:43 GMT

پست امروز رو مي خواهم از يك يادداشت روزانه شروع كنم.
امروز من از ساعت 8 صبح شروع شد . يك روز پر از درد . مثل ديشب هنوز سرم درد مي كرد حتي يك ذره هم كم نشده بود.

اين جوري شد كه زنگ زدم به مدير تحريريه و گفتم كه نمي تونم بيام . خيلي سرم درد مي كنه... گفت باشه من هم گرفتم خوابيدم . تا ساعت 10 كه با تلفن آقاي سردبير بيدار شدم. "مهدي جان چي شده مي خوايي بيام ببرم دكتر ؟ " گفتم نه خوبم ديشب از اون آمپول هاي قهوي زدم . گفت باشه . خداحافظي كرد. هر كاري كرم نتونستم بخوابم . يه خورده پياده روي كردم و قدم زدم تو اتاقم !!. خسته شده و زدم بيرون . رفتم نشريه . خيلي خوش موقع اومده بودم دقيقا موقع صبحانه . با پنير زيره اي كه تاحالا نخورده بودم . تجربه جديدي بود . مثل تجربه رفتن به فضا خانم انصاري.
يه مقدار كارارمو انجام دادم . تقريبا ساعت 13 بود كه با بچه ها جلسه گرفتيم حرف هاي خوبي زده شد.
بعد از جلسه در طي يك اقدام ناجوانمردانه من استفاي خودم رو اعلام كردم .
در حقيقت من از سمت مديريت گروه گرافيك و انيميشن نشريه الترونيكي آفتاب ايران استعفا دادم. همه هم مي گفتن منطقي است حرفات. قرار شد كار اين شماره رو تحويل بدم و با بچه ها خداحافظي كنم.
آره امروز هم روز استفاي من بود. استعفا از آفتاب ايران.
خدا حافظ ديگه رفتم پايان ثانيه منم . اميد وارم كه آفتاب همچنان به طلوع خودش ادامه بده . البته بدون من .
واقعا تو اين مملكت كار فرهنگي نمي شه كرد. واسم دعا كنيد فردا روز سرنوشت سازي واسه من است . خدا كنه كار جديدم درست بشه . دعا كنيد كه رديف بشه . قول دادم به خودم اگه درست بشه يك درصد از مبلغ قرار داد رو به بچه هاي بي سرپرست بدم. دعا كنيد.
بازم هرچي خدا بخواد.

عکس

whitepen — Thu, 14 Sep 2006 20:43:59 GMT

سلامی دوباره . دیشب یه دفعه حال و هوای عکاسی به سرم زد. بعد از سریال نرگس زدم بیرون و تا دم اذان خیلی عکس گرفتم . حالا امشب چند تاشو واستون گذاشتم تو وبلاگ تا بقیشو بعدا می زارم.

نمایی از میدان معلم سمنان لینک تصویر

میدان امام رضا (ع) لینک

پاهای خسته لینک تصویر

میدان کوثر لینک تصویر

خیابان سریع لینک تصویر

whitepen — Thu, 24 Aug 2006 10:10:39 GMT

معضرت می خواهم که یه دفعه رفتم . واقعا سرم خیلی شلوغه . از همه چی . از همه چی دیگه خسته شدم . بهم اجازه بدین چند وقتی استراحت کنم .

قول میدم چند وقت دیگه با یه وبلاگ خوب بیام پیشتون

راستی سلام

من آیدی یاهو خودمو مزارم براتون . هرکدومتون که آپدیت کردید واسم پی ام بدید. دوست دارم بخونم حرافتون رو .

email:li_k2003@yahoo.com

راستی خداحافظ.

نگاه کن چه خوب دست تکان می دهم . گویی مرا برای وداع آفریدند.

whitepen — Fri, 18 Aug 2006 20:10:49 GMT

شب بود و دلم گرفته بود .

از اون شب هاي باروني از همون شب هاي قشنگ.

دلم مي خواد يه چيزي بگم و لي نمي تونم . دارم مي رم.

اينجا مي خواهم پايان كار اين وبلاگ رو اعلام كنم و بگم من رو تمام حرف هاي كه زدم خط ميكشم . يه خط سياه

دوستان خداحافظ